Broers en zussen

Als ik met mensen praat over de rol die familie in het verpleeghuis heeft of zou moeten hebben, krijg ik verschillende reacties. Dat mensen geen tijd hebben om voor hun ouder in het verpleeghuis te zorgen. Dat familie niet het gevoel wil hebben dat je verplicht bent iets te doen in het verpleeghuis. En vooral dat het niet weer de vrouwen zijn die het werk moeten opknappen.
Nu voel ik mezelf erg verbonden met die laatste reactie. Want het is wel duidelijk dat het vooral de vrouwen zijn die de zorg voor hun ouders op hun schouders nemen. Bij ons is dat niet helemaal waar, overigens. Wij hebben de weekenden keurig verdeeld, en mijn oudste broer vervult zijn plichten net als de anderen. Mijn broer uit Spanje kan natuurlijk niet zo vaak komen, maar als hij komt is hij ook zeer zorgzaam voor mijn moeder. De zussen in Nederland, ach de een doet meer als de ander, maar daar zit niemand mee. Het is de keuze die je maakt.
Hoewel ik me verbonden voel met de reactie, zit het me niet helemaal lekker. Het is mij te makkelijk om te roepen dat de zorg voor ouderen een taak van de staat is, omdat anders vrouwen weer gebruikt worden om de gaten op te vangen. Moet je niet eerst en vooral de discussie tussen broers en zussen voeren? In je eigen familie?