Bedtijd

Een van de dingen waar ik me vaak over verwonder is het tijdstip dat de mensen op mijn moeders etage naar bed gaan. In het begin, toen mijn moeder er net woonde, zat ik regelmatig om een uur of acht samen met haar in de huiskamer met de andere bewoners. De televisie stond aan en iedereen kletste wat met elkaar. In mijn herinnering zat er minstens één verzorgende bij. Mijn moeder kreeg daar meestal niet veel van mee, denk ik, maar ze vond het wel gezellig. Ze knapte dan ook wel eens een uiltje tussendoor, maar dat was niet omdat ze zo vreselijk moe was. Gewoon een beetje doezelen. Haar etagegenoten waren wisselend in de mate van dementie, ik denk misschien wel wat helderder dan nu.
In de loop der jaren veranderde de bedtijd. Sommige bewoners hadden dat ook nodig, die zag je helemaal ‘kapot’ gaan. Bij mijn moeder kon ik dat bijvoorbeeld goed zien toen ze nog in haar rolstoel leefde. Andere bewoners zeiden gewoon dat ze naar bed wilden.
Maar goed. De bedtijd veranderde. En soms wel heel rigoureus. Dan is om zes uur de huiskamer leeg, of om zeven uur. Dat betekent dat mensen minstens twaalf uur in bed liggen, alleen.
Zijn de mensen nu eerder moe? Zwaarder dementerend en daarom eerder moet? Hebben ze meer behoefte om eerder naar bed te gaan? Wat mij vooral opvalt is dat het begin van de avond voor veel van mijn moeders medebewoners een onrustige tijd is. En dat er geen mensen zijn die daar iets aan kunnen doen omdat de betreffende verzorgende al mensen in bed aan het leggen is, of aan het poetsen is. Stel nu dat er ’s avonds twee verzorgenden zouden zijn, waarvan de een mensen naar bed brengt en de ander de tijd neemt om samen met die onrustige mensen te kletsen, een drankje in te schenken, een praatje te maken. Zou dat niet beter zijn?